|
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ Αθήνα, 2 Απριλίου 2009 μ.Χ. ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ
ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ 105 ΧΡΟΝΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΣΤΟΝ
ΕΘΝΙΚΟ ΗΡΩΑ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ
ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ
«Δεν
είναι κακοί, είναι μέτριοι και αυτό είναι το χειρότερο» Ίων Δραγούμης Ντροπή, οργή και αγανάκτηση,
είναι τα συναισθήματα που πλημμυρίζουν όποιον «θαρραλέο» τολμήσει να αγγίξει
με τα μάτια του το ίδιο το σπίτι του Παύλου Μελά, εκείνο που ο ίδιος είχε
σχεδιάσει και ζούσε με τη Ναταλία και τα μικρά παιδάκια του στην Κηφισιά. Λίγο πριν ο νέος ΥΠΠΟ, ανακοινώσει
συμπτωματικά την πρόθεσή του να αποκαταστήσει μέσω του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων το σπίτι-σύμβολο για τον
Μακεδονικό Ελληνισμό και τη νεώτερη Ιστορία της Ελλάδος, η Επιτροπή Αθηνών
της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ
ΑΓΩΝΑ, κατάφερε να μπει μέσα στην οικία του Παύλου και να τραβήξει
φωτογραφίες που σοκάρουν!
Με θολωμένα τα μάτια, πότε από συγκίνηση
και πότε από θυμό και πόνο, η Επιτροπή
αντίκρισε ένα αληθινό ερείπιο, στέκι ενίοτε περιθωριακών ή τοξικομανών, που
πραγματικά καταρρέει, απροστάτευτο για έναν ολόκληρο αιώνα!
Το σπίτι αυτό είχε σχεδιάσει και χτίσει ο
Παύλος Μελάς στα 1894-97 και είναι εκείνο από το οποίο έφυγε μόνος μια νύχτα
του 1904, για να ανέβει και να σώσει τη Μακεδονία, να θυσιαστεί για την
ελευθερία και την ελληνικότητά της, που τότε απειλούνταν από τα ξαδέρφια των
σημερινών Σκοπιανών, τους αδίστακτους και αιμοβόρους Κομιτατζήδες του ΒΜΡΟ. Και ήταν και τότε μόνος! Ολομόναχος! Όπως
και από τότε το σπίτι του, που κανείς, μα κανείς δε σεβάστηκε και δεν
προστάτεψε, δε νοιάστηκε, ώστε σήμερα να είναι ένα Εθνικό Μνημείο, επισκέψιμο
για όλους και ιδίως τους μαθητές, τόπος εθνικού προσκυνήματος, περισυλλογής
και κουράγιου! Ένα Μνημείο Εθνικού Θάρρους!
Μνημείο ανδρείας, καρδιάς και γενναιότητας! Μνημείο αυτοθυσίας, όπου
θυσιάστηκε εκείνο το βράδυ η μεγάλη αγάπη στα παιδιά και τη Νάτα, για χάρη
της ανίκητης αγάπης και του υπέρτατου χρέους προς την Πατρίδα!
Ο Παύλος κρατά αγκαλιά το Μίκη (Μιχάλη) στο σπίτι της
ευτυχίας του Πολλές φορές μέσ’ τον Αγώνα του, τα δάκρυα
κείνης της θύμησης του σπιτιού του, θα έβρεχαν την ιερή, ελληνική γη της
Μακεδονίας, καθώς έλλειπαν απ΄ την αγκαλιά του τα τρυφερά κεφαλάκια των
παιδιών του, του Μίκη και της Ζέζας, η αφιερωμένη αγάπη της Νάτας και η
θαλπωρή της οικογενειακής εστίας. Στο στήθος κρέμονταν μονάχα ο σταυρός
Εκείνου, που από μικρό παιδί αγαπούσε και τα βόλια της ελευθερίας! Στο στήθος
του Παλικαριού, κρεμόταν μονάχα η θυσία… Στις 13 Οκτωβρίου
1904, σε ένα άλλο σπίτι, το αρχοντικό του Καντζάκη, ψηλά στη σκλαβωμένη
Μακεδονία, έκλεισε τα μάτια του για πάντα. Δεν θα γύριζε ποτέ πίσω στην
Κηφισιά, στην οδό Τατοϊου, αριθμός 50…
Δεν θα τον ξανάβλεπε πια το σπίτι του! Το σπίτι του μεγαλύτερου Εθνικού μας Ήρωα, μετά το 1821!
Το σπίτι που το ελληνικό κράτος των κομμάτων, των κομματίσκων και των
κομματαρχών, θα άφηνε να κομματιστεί από τον άκαρδο χρόνο… Το σπίτι της
Ελευθερίας της Μακεδονίας! Το σπίτι που κάνει όλους τους Έλληνες να
δακρύζουν…
Ευτυχισμένες μέρες του 1900
Πικρές, ερειπωμένες μέρες του 2009…
Εδώ στοχάζονταν ο Παύλος την τολμηρή αποστολή του στη
Μακεδονία
Εδώ καθόταν μαζί με τη Ναταλία και τα παιδιά, δίπλα στο
τζάκι διαβάζοντας γράμματα και εφημερίδες, με τα θλιβερά νέα και τις δολοφονίες των Κομιτατζήδων,
νιώθοντας πως έπρεπε να θυσιάσει μέσα του ό,τι αγαπούσε περισσότερο στον κόσμο, την οικογένειά του,
για την Ελευθερία της Μακεδονίας
Περισσότερη ντροπή δεν θα μπορούσε να γένει στην Ελλάδα από
τούτη την φαρμακερή εγκατάλειψη
Ακόμη και το ταβάνι πέφτει… Τι θα έλεγε σαν έβλεπε τούτη
την αγνωμοσύνη ο Παύλος;
Δεν αφήσαμε ούτε Ήρωες, ούτε Μνημεία στα παιδιά. Και το
χειρότερο, δεν αφήσαμε σέβας…
Έτσι έχουν εγκαταλείψει και το Εθνικό Θέμα και θέλουν να το
ξεφορτωθούν με Σύνθετες Ονομασίες και τέτοια
Μονάχα η γης, στεφανώνει κάθε Άνοιξη το σπίτι – μνημείο…
Κανείς Πρόεδρος, Πρωθυπουργός, Υπουργός…
Λίγα λουλούδια ας κόψουμε, στον τάφο του Μελά να πάμε. Απ΄
τα δικά του. Από εκείνα που δεν πρόλαβαν ξανά τα μάτια του να δουν τ΄
αντρειωμένα
Ίδια και η κατάντια της Εθνικής Αξιοπρέπειας, που έχουν
καταγκρεμίσει οι σύγχρονοι απόγονοι των Κομιτατζήδων! Οι άρπαγες των Σκοπίων! Με τη βοήθεια
εγχώριων κατεδαφιστών - ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ!
Αυτό είναι το σπίτι του Παύλου Μελά! Το
Μνημείο ενός γίγαντα, που με μια δρασκελιά, με το κάλεσμα του Ίωνα Δραγούμη,
όρμησε στην Ιστορία, μέσα στην καταχνιά, την παγωμάρα και την ομίχλη του
ατυχούς 1897, την έπιασε από τα μαλλιά, έσπασε τις βαριές αλυσίδες της
πανώριας Μακεδονίας και σαν την έζωσαν δυο θεριά, Τούρκοι και Βούλγαροι,
ύψωσε τη ζωή του εμπόδιο ουράνιο, έχυσε το αίμα του χείμαρρο αδιάβατο, έκανε
την στερνή πνοή του κραυγή, προσταγή, σάλπισμα και μεγάλωσε την Ελλάδα! Κάποιος,
ας ζητήσει επιτέλους συγνώμη, για αυτόν, τον δεύτερο θάνατο του παλικαριού…
Για το θάνατο του σπιτιού και της μνήμης του! Γιατί στις ψυχές των Μακεδόνων, στις ψυχές όλων των Ελλήνων,
γεννιέται πια μια αδάμαστη θύελλα! Μια γιγάντια
πολιτική καταιγίδα, που είναι ώρα να καθαρίσει σαν χείμαρρος τους τόσο
δυσώδεις και πνιγηρούς Στάβλους του
Αυγεία! Για να λάμψει
πάλι η Ελλάδα, οι Ήρωές της, η Παιδεία, η Ιστορία της και η Εθνική
μας Αξιοπρέπεια, και οι εθνικές μας
δυνατότητες, στα πέρατα της Οικουμένης! Για να
γεμίσουν οι Τάφοι και τα Μνημεία των Ηρώων εθνική ευγνωμοσύνη!
3.500.000 ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Αθήνα 2
Απριλίου 2009 μ.Χ. |
